เรื่องแบบนี้เคยเกิดขึ้นมาหลายต่อหลายครั้ง ในบริเวณมหาลัย ตอนแรกก็คิดว่าไม่เป็นไรหรอกเพราะหอเรามีกันแค่ 4 ห้องอีกทั้งเจ้าของหอแกก็หมั่นมาดูแลให้ตลอด รวมทั้งมันอยู่กลางหมู่บ้านด้วยอยู่ติดหลังบ้านผู้ใหญ่บ้านอีกตะหาก แต่ที่ไหนได้ คิดผิดทั้งนั้น ทั้งที่เจ้าของหอดูตลอดนะเผลอแวปเดียวมันก็เกิดเรื่องอย่างนี้ขึ้น กลางวันแสกๆด้วย เมื่อหลายเดือนที่ผ่านมาบริเวณท้องถนนบริเวณมหาลัยนั้นก็มีเรื่องที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นอยู่หลายเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นฉกชิง วิ่งราว ไล่ข่มขืนกันก็มี และก็ถีบรถจักรยานยนต์ เพื่อที่จะเอารถ ดักรถผู้หญิงเพื่อขู่เอาเงิน ดีนะที่มันไม่ได้ทำเรื่องอย่างว่าด้วย บางคนนอนอยู่ในห้องแท้ๆ มันมาขโมยไปตอนไหนยังไม่รู้ตัวเลย พวกนี้หากจะคิดว่าเป็นพวกไหนนั้น ไม่รุ้หรอกเพราะเราก็ไม่ใช่คนในพื้นที่นั่น แต่ถ้าให้สันนิษฐานล่ะก็ มันก็เป็นไปได้ว่าน่าจะเป็นพวกมิจฉาชีพที่ทำมาแล้วหลายจังหวัดซึ่งก็จะเกาะกลุ่มเฉพาะนักเรียน นักศึกษาที่อยู่ในหอพัก ไม่ก็เป็นพวกที่ติดยาหรือการพนันแถวนั้นหรืออาจจะเป็นนักศึกษาด้วยกันเองที่ติดการพนันทำเรื่องเช่นนี้ ซึ่งก็สันนิษฐานไปได้หลายอย่างต่างๆนานา
ทั้งที่เรื่องอย่างนี้เกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า ทำไม? ตำรวจถึงไม่เคยจับคนร้ายพวกนี้ได้เลย แต่วันไหนที่พวกเราดูหนังสือกันดึกๆที่หน้าหอ หรือทำการบ้านกันตอนดึกๆที่หน้าหอนั้น เราก็จะเจอสายตรวจขี่รถมาตรวจเป็นประจำ ก็ทำให้อุ่นใจขึ้นมาบ้าง แต่ถ้าจะให้ดีควรจับพวกนี้มาลงโทษให้ได้นะคะ เพราะว่าไม่เช่นนั้น เรื่องแบบนี้มันก็จะเกิดขึ้นไม่รู้จักหมดจักสิ้น อย่าคิดแต่ว่า จับไอ้คนนี้มา ไม่คิดหรือไงว่าคนอื่นมันจะไม่ทำ เพราะถ้าคิดอยู่อย่างนั้น ต่อไปคงเหลือแต่ตัวให้มันขโมยและล่ะค่ะ
เกิดมาทั้งที่ หาบาปให้ชีวิต ให้ตัวเอง สู้หมาก็ไม่ได้ มันเกิดมามันไม่เห็นจะสร้างบาปหรือคิดร้ายกับใครก่อน แถมยังซื่อสัตย์ต่อเจ้านายของมันมากๆ บางคนขาดข้อนี้ไปเลยด้วยซ้ำ นั่นคือซื่อสัตย์ได้ไม่ถึงครึ่งของหมาเอาซะเลย ฉะนั้น วันนี้ก็อยากฝากเรื่องของความซื่อสัตย์ไว้ให้คิดกันก็แล้วกัน เพราะว่ามันเหมือนกับเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งที่ทำให้มีคนมาให้ความสนใจ
ปล. ใครที่ยังลอกงาน ลอกการบ้าน (ที่ไม่จำเป็น ที่ต้องใช้ความคิดของตนเองแล้วยังลอกคนอื่นอยู่) โดยเฉพาะการลอกข้อสอบ ก็ขอให้คิดถึงเรื่องนี้ไว้ด้วยก็แล้วกัน ^^
เราเป็นคนที่เขียนได้วกไปวนมาเป็นที่สุดอ่ะ อ่านรุ้เรื่องบ้างไม่รุ้เรื่องบ้างไม่ว่ากันนะ เขียนบทความไม่เป็นจริงๆต้องขออภัย เพียงแต่อยากเขียนเก็บไว้อ่าน กลัวลืม เพื่อเตือนตัวเองว่าที่ผ่านมานั้นมีเรื่องราวอะไรเกิดขึ้นและมันก็เกี่ยวกับตัวเราเองด้วยก็เท่านั้นล่ะ
